زندهیاد سعید صمدی عشین در تاریخ ۲ فروردین ۱۳۵۴ دیده به جهان گشود. فرزند محمدعلی صمدی و حاج بیبی بود و در خانوادهای باارزشهای انسانی و خانوادگی رشد یافت. او برادر شهید حبیبالله صمدی بود و همواره با افتخار از خانواده و برادر شهیدش یاد میکرد.
سعید صمدی عشین بخش بزرگی از زندگی خود را با کار، تلاش و مسئولیتپذیری سپری کرد. سالها به عنوان کارمند سازمان تأمین اجتماعی خدمت کرد و در محیط کار، انسانی سختکوش، پرتلاش، دقیق و متعهد بود. دقت و وسواس او در انجام وظایف، نشاندهندهی اهمیت و احترامی بود که برای کار و مسئولیتی که بر عهده داشت قائل بود.
اما فراتر از شغل و مسئولیتهای اجتماعی، آنچه برای او بیش از هر چیز اهمیت داشت، خانوادهاش بود. همسر و فرزندانش بزرگترین دلخوشی زندگی او بودند. همیشه تلاش میکرد نیازهای خانوادهاش را فراهم کند و آسایش و آرامش آنان را در اولویت قرار میداد. پدری دلسوز و مهربان بود که بخش بزرگی از زندگی خود را وقف خانوادهاش کرد؛ بیآنکه محبت و زحماتش را به زبان بیاورد، با عمل نشان میداد که خانواده برایش مهمترین دارایی دنیاست.
او علاقهای عمیق و وصفناشدنی به مادرش، حاج بیبی داشت. رابطهی عاطفی میان مادر و فرزند برای او بسیار ارزشمند بود. پس از سالها زندگی و تلاش، سرانجام در فروردین ۱۴۰۵ به سن بازنشستگی رسید؛ اما تنها سه ماه پس از بازنشستگی، در پی یک حادثه و ضربه مغزی، زندگیاش به شکلی ناگهانی به پایان رسید.
در واپسین روزهای زندگی، پس از تأیید مرگ مغزی، تصمیمی که خود او سالها پیش گرفته بود، به یادگار ماند. او در سال ۱۳۹۶ با پر کردن فرم اهدای عضو، رضایت خود را برای اهدای اعضایش اعلام کرده بود. بدین ترتیب، حتی پس از رفتنش نیز بخشی از وجود او به زندگی دیگران ادامه داد و اعضای بدنش اهدا شد؛ گویی آخرین بخشش او به انسانهای دیگر، ادامهی همان قلب مهربانی بود که در تمام زندگی همراهش داشت.
زندهیاد سعید صمدی عشین در تاریخ ۵ مرداد ۱۴۰۵، در ۵۱ سالگی، از دنیا رفت.
او حدود یک سال و نیم پس از درگذشت مادر عزیزش، حاج بیبی، چشم از جهان فروبست و به مادری که در تمام زندگی اینچنین دوستش داشت، پیوست.
از او، نام نیک، خاطراتی از یک پدر مهربان، همسری دلسوز، انسانی پرتلاش و مردی خانوادهدوست و همچنین زندگی دوبارهای که با اهدای اعضایش به دیگران بخشید، به یادگار ماند.
پدر رفت، اما محبتش، زحمتهایش و جای خالیاش در خانهای که تمام عمر برای ساختن و آرامش آن تلاش کرد، برای همیشه باقی خواهد ماند