آلبوم تصاویر
زندهیاد محمود زاهدیانفرد در ۳۰ دی سال ۱۳۳۷ در تهران در خانوادهای پرجمعیت و اصیل تهرانی دیده به جهان گشود. او فرزند سوم خانواده بود. مادرش، زهرا قلی زاده تهرانی و پدرش، مصطفی نام داشتند که از قدیمیهای حرفه مکانیکی در تهران بود.
محمود از همان دوران کودکی و نوجوانی، به شغل پدر علاقه فراوان داشت و به همین دلیل در هنرستان امینالدوله به تحصیل در رشته مکانیک پرداخت. در روزگاری که بسیاری از جوانان آن زمان هنوز صاحب کار و پیشهای نبودند، او با پشتکار و همت خود، در همان دوران اوایل جوانی نخستین مغازهاش را راهاندازی کرد و قدم در مسیر زندگی حرفهای گذاشت.
در ۲۰ شهریور سال ۱۳۵۹ با بانویی به نام فاطمه تاجیک ازدواج کرد. به دلیل عشق و علاقه عمیق به همسرش، او را «افسانه» مینامید. ثمره این زندگی مشترک، پنج فرزند به نامهای محمدصادق، محمدصالح، سمیه، صابر و سوگند بود.
سالها در کنار یکدیگر، فراز و نشیبهای بسیاری از زندگی را پشت سر گذاشتند و عشق و علاقه به خانواده، همواره در این خانه جاری بود. فرزندان یکی پس از دیگری ازدواج کردند و خانوادهای پرجمعیت، صمیمی و شاد گرد هم آمدند.
محمود علاقهای وصفناشدنی به نوههایش داشت؛ نوههایی که او را «بابایی» و «بابا محمود» صدا میکردند. همیشه لبخند بر لب داشت، خوشاخلاق، مهماننواز و سفرهدار بود و خیر بودن و دستگیری از دیگران از خصوصیات بارز او به شمار میرفت.
از سال ۱۳۵۴ تا زمان وفات، هیئتدار و خادم دستگاه امام حسین(ع) بود و عشق و ارادت عمیقی به امام حسین(ع)، عزاداران و مجالس اهلبیت داشت.
سرانجام در تاریخ ۱۰ مرداد ۱۴۰۵، در حالی که عزیزانش با عشق و دلدادگی در کنارش بودند، دعوت حق را لبیک گفت و به سوی معبود خویش پر کشید. مراسم خاکسپاری او در شب اربعین حسینی برگزار شد؛ گویی که سالها عشق و ارادتش به امام حسین(ع)، بدرقه راه آخرش شد.
او رفت، اما یاد و خاطرهاش برای همیشه در دل همسر، فرزندان، نوهها و خانوادهاش باقی خواهد ماند.
مزار زندهیاد محمود زاهدیانفرد در شهر کرج، آرامستان بهشت سکینه، ردیف ۲۹، قطعه ۷ قرار دارد.
روحش شاد، یادش گرامی و نامش جاودان باد. ?
هدیه به عزیزان
جهت حمایت از مؤسسه خیریه مورد نظر روی تصویر آن کلیک فرمایید
