یادکد

و سَرانجام، دَر ۲۱ اِسفَندِ سالِ ۱۴۰۴، روزی کِه بَرایِ هَمیشه دَر خاطِرِ دوست‌دارانَش تَلخ و فَراموش‌نَشُدَنی شُد، آن صِدایِ آشنا و آن قَلبِ مِهربان، اَز این جَهان رِخت بَربَست و بِه سویِ مَعبودَش شِتافت.

او رَفت، اَمّا صِدایش ماند؛ هَمان صِدایی کِه روزی اَز میانِ تَرانه‌هایَش بِه گوش می‌رَسید و دَر دِل‌ها می‌نِشَست. چِه غَم‌اَنگیز اَست کِه صاحِبِ آن صِدا دیگَر دَر میانِ ما نیست و اَز این پَس، سَهمِ دوست‌دارانَش اَز حُضورِ او، خاطِره‌هایی‌ست کِه با هَر بار شِنیدَنِ صِدایش زِنده می‌شَوَند و دِلتَنگی‌ای کِه پایانی بَرایَش نیست.

پِیکَرِ او اَکنون دَر بِهشتِ زَهرایِ تِهران، قِطعهٔ ۸۸، رَدیفِ ۱۵۳، شُمارهٔ ۳۷، آرام گِرِفته اَست؛ اَمّا مَگَر می‌شَوَد صِدایی را کِه دَر جانِ آدمی ریشه دَوانده، با خاک خاموش کَرد؟

بَعضی آدم‌ها می‌رَوَند، اَمّا نَبودَنِشان هیچ‌وَقت عادی نَمی‌شَوَد؛ دُرُست مِثلِ صِدایی کِه دیگَر صاحِبَش نیست، اَمّا هَنوز دَر گوشِ دِل‌ها طَنین‌انداز اَست.