یادکد

به نام آن یگانه زنده و جاوید

مرحوم حاج مرتضی مهرآرا در دوم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۲۹ هجری شمسی، در روستای تاریخی و کهن ابیانه دیده به جهان گشود. پدر بزرگوارشان، مرحوم حاج عباس چراغی ابیانه و مادر مکرمه‌شان، مرحومه کلثوم یارندی ابیانه بودند؛ پدر و مادری صالح، متدین و مؤمن که فرزند خویش را در دامان پرمهر ایمان، صداقت و محبت به اهل‌بیت عصمت و طهارت علیهم‌السلام پرورش دادند.

ایشان تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ابیانه به پایان رساندند و پس از مهاجرت به تهران، در کنار اشتغال و تلاش روزانه، تحصیل خویش را به صورت شبانه در دبیرستان ابوریحان ادامه داده و موفق به اخذ دیپلم شدند.

سپس در بهمن ماه ١٣۵١ با دختر عموی خود، خانم گوهر چراغی ابیانه، ازدواج نمود که حاصل این پیوند آسمانی سه فرزند به نام‌های رضا، علی و امیر است؛ فرزندانی که امید است به دعای خیر آن مرحوم، و زیر سایه پر مهر مادر و تحت توجهات خاصه حضرات معصومین علیهم‌السلام، بتوانند میراث‌دار شایسته‌ای برای نام، مرام و رسم نیک این پدر عزیز باشند.

مرحوم پس از پایان دوران خدمت سربازی، به استخدام بانک صادرات ایران درآمد و سالیان متمادی با صداقت، سلامت و جدیت به خدمت و فعالیت پرداخت. 
پس از دوران بازنشستگی نیز مدتی در اتحادیه صندوق‌های مالی و اعتباری به فعالیت مشغول بودند و بدین ترتیب بخش مهمی از عمر خویش را در مسیر کار، تلاش و خدمت سپری کردند.

اما آنچه در زندگی ایشان بیش از هر عنوان و منصب دیگری جلوه داشت، دلباختگی و محبتشان به اهل بیت طاهرین علیهم‌السلام بود؛ محبتی که ریشه در خانواده و تربیت نخستین ایشان داشت و در گذر سالیان، به بخشی جدایی‌ناپذیر از حیات معنوی ایشان تبدیل شد.

از دوران نوجوانی، با حضور در مسجد صدریه میدان خراسان تهران ، هیئت قائمیه تهران و مهدیه تهران، انس و الفت ایشان با مجالس حضرات معصومین افزون گردید. با این همه، ریشه‌های عمیق خانوادگی، سادگی، صفای باطن و خلوص نیت، ایشان را از هرگونه نام و عنوان و دسته و فرقه مصون می‌داشت و همواره محبت اهل‌بیت علیهم‌السلام را با همان سادگی و صفای درونی دنبال می‌کرد.

در ادامه، حضور مستمر در هیئت‌های مذهبی هفتگی و علاقه وافر ایشان به خدمت در دستگاه آل‌الله، موجب شد به تشویق مرحوم آقای مهندس کبورانی، به ذکر فضائل و مدح و ثنای اهل‌بیت علیهم‌السلام بپردازند. در این مسیر، مدتی از تعالیم و محضر مرحوم حاج علی آهی و مرحوم استاد مبارکی بهره بردند و از مجالست و مصاحبت مرحوم طایی شمیرانی، استاد حاج غلامرضا سازگار و حاج داوود نورصالحی و دیگر بزرگان کسب فیض نمودند.

ارادت عمیق ایشان به خاندان عترت علیهم‌السلام، توفیق زیارت بیت‌الله الحرام و مدینه منوره و نیز تمامی مشاهد مقدسه و عتبات عالیات را برای ایشان فراهم آورد؛ از نجف اشرف و کربلای معلی گرفته تا حرم مطهر امامین شریفین در کاظمین و سامرا، و حرم مطهر امام رضا علیه السلام در مشهد مقدس و نیز زیارت اماکن متبرکه و مزار علیا مخدرات سلام الله علیهم در دمشق.
حرارت عشق و ارادت مرحوم به حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام چنان بود که حتی در سال‌های پایانی عمر، با وجود بیماری و دشواری‌های جسمانی و صعوبت تردد، توفیق حضور در مشایه اربعین حسینی را از دست ندادند و خود را به قافله زائران و دلدادگان سیدالشهداء علیه‌السلام رساندند؛ و بدین ترتیب آخرین گام‌های زندگی دنیوی ایشان نیز با نام و یاد حسین علیه‌السلام و در این مسیر رقم خورد.

سرانجام، پس از چندین سال تحمل بیماری سخت سرطان، آن عزیز سفرکرده در عصر روز دوشنبه نهم شهریورماه سال ۱۴۰۵ هجری شمسی، در سن ۷۶ سالگی، دعوت حق را لبیک گفت.

پیکر مطهر ایشان در روز دهم شهریورماه، همزمان با آوای ملکوتی اذان ظهر، بر دوش خیل آشنایان، دوستان و ارادتمندان حسینی تشییع شد و در جوار پدر و مادرش، در بهشت زهرای تهران، قطعه ۹۶، ردیف ۱۵۳، شماره ۱۵ آرام گرفت .

از خداوند متعال مسئلت داشته، که بواسطه لطف و رحمت واسعه شان، آن مرحوم نیز مشمول این حدیث شریف از رسول گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی صلی‌الله علیه وآله، باشند:

« أَلَا وَمَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ شَهِيدًا مَغْفُورًا ، تَائِبًا، مُؤْمِنًا، مُسْتَكْمِلَ الْإِيمَانِ، بَشَّرَهُ مَلَكُ الْمَوْتِ بِالْجَنَّةِ، ثُمَّ مُنْكَرٌ وَنَكِيرٌ، فُتِحَ لَهُ فِي قَبْرِهِ بَابَانِ إِلَى الْجَنَّةِ، وَجُعِلَ قَبْرُهُ مَزَارَ مَلَائِكَةِ الرَّحْمَةِ.»

بسم الله الغفور الرحیم

آنچه از مرحوم حاج مرتضی مهرآرا به یادگار مانده، صرفاً خاطره‌ای از یک محب و ذاکر اهل‌بیت علیهم‌السلام نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از صفات و سجایای اخلاقی است که در رفتار و زندگی روزمره ایشان نمود داشت.

به گواه دوستان، آشنایان و کسانی که سالیان سال با ایشان معاشرت داشته‌اند، شخصیتی در عین سادگی و صفا، و دوری از خودنمایی و تظاهر داشته که  توکل، صداقت، سلامت نفس، رعایت حق‌الناس و حقوق‌الله، اهتمام به نماز اول وقت، مداومت بر نماز شب، قرائت سحرگاهی قرآن کریم و زیارت عاشورا، تعظیم شعائر دینی، بکاء و گریه در مصائب آل‌الله، انفاق و دستگیری از دیگران و نیز خلق نیک، روی گشاده و رفتاری سرشار از آرامش، ادب و احترام، از ویژگی‌های بارز آن عزیز سفرکرده بود.

اهمیت به خانواده و جایگاه والای همسر و مادر خانواده در نزد ایشان، تا آنجا بود که همه زوج ها علی الخصوص جوانان را به مودت، دوستی و یکدلی  نسبت به هم و همراهی در تمامی مراحل و لحظات مادی ومعنوی زندگی توصیه و تشویق می نمودند و خود ایشان نیز به این مهم اهتمام داشته و از این رو در تمامی  سفرهای معنوی و زیارتی  و حتی سایر سفرهای سیاحتی در طی 54 سال زندگی مشترک، بر همراهی همسر بزرگوارشان، که خداوند بر برکات وجودشان بیفزاید، تاکید ویژه داشتند.

محبت همراه با معرفت آن فقید نسبت به جایگاه حقه ائمه هدی ، خاصه امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب ، سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین و سلطان سریر ارتضا، حضرت علی بن موسی‌الرضا علیهم آلاف التحیة والثناء، سرمایه‌ و حرزی گرانقدر برای ادامه حیات جاودانه بوده و بلا تردید آنگاه که آدمی سالیان عمر خویش را با نام و یاد نیکان عالم سپری کرده ، دل در گرو محبت آنان داشته و به ذکرشان انس گرفته ، در مصائبشان اشک ریخته و قدم در راه زیارتشان نهاده ، بر اساس وعده‌های صادقشان ، مشمول شفاعت و معیت با ایشان قرار می‌گیرد و مایه نور و آرامش، و دستگیری از دیگران در عالم برزخ و سرای آخرت خواهد بود.

روحشان شاد و یادشان گرامی باد.