یادکد

حاج علی مرتضی پور در 25 اردیبهشت ماه سال 1331 در قائن به دنیا آمد. پدرش غلامحسن نام داشت. وی در شغل آزاد مشغول به کار شد.
از ایشان 5 فرزند با نام های رضا، جواد، حمید، منصوره، امیرحسن به یادگار مانده اند.

ایشان سرانجام در 10 مرداد ماه سال 1404 در سن 73سالگی در مشهد دعوت حق را لبیک گفت.
مزار آن مرحوم در بلوک 48 ردیف 14 شماره 73 بهشت رضا مشهد قرار دارد.

 می‌خواهم از پدر عزیزم صحبت کنم؛ مردی که رفتنش، جای خالی بزرگی در زندگی ما به جا گذاشت، اما خاطرات و آثار وجودش همیشه در قلب ما زنده خواهد ماند.❤️

وقتی به سال‌های گذشته فکر می‌کنم، یاد روزهایی می‌افتم که پدر با وجود تمام سختی‌ها، خستگی‌ها و نگرانی‌ها، با اراده‌ای محکم برای خانواده تلاش می‌کرد. زندگی برای او همیشه آسان نبود؛ روزهایی بود که با  سختی‌های روزگار روبه‌رو می‌شد، اما هیچ‌گاه اجازه نمی‌داد خانواده احساس تنهایی یا ناامیدی کند.

پدرم از آن انسان‌هایی بود که با دست‌های خود زندگی را ساخت. صبح‌های زود از خانه بیرون می‌رفت و با تلاش و زحمت، برای آرامش و آینده خانواده قدم برمی‌داشت. شاید بسیاری از زحماتش را آن زمان به‌خوبی درک نمی‌کردیم، اما امروز که سال‌ها از آن روزها گذشته است، بهتر می‌فهمیم هر آسایش و آرامشی که داشتیم، نتیجه صبر، فداکاری و کوشش‌های او بود.
خاطرات پدر فقط به سال‌های نزدیک محدود نمی‌شود. وقتی از گذشته‌های دورتر یاد می‌کنیم، از روزهایی می‌گوییم که خودش با سختی بزرگ شد، مسئولیت‌های زیادی را تحمل کرد و برای ساختن زندگی، از بسیاری از خواسته‌های شخصی‌اش گذشت. او یاد گرفته بود که در برابر مشکلات بایستد و برای خانواده‌اش پناه و تکیه‌گاه باشد
پدرم شاید همیشه با کلمات زیادی محبتش را نشان نمی‌داد، اما محبت او را می‌شد در رفتارهایش دید؛ در نگرانی‌هایش، در زحمت‌هایش، در سکوت‌هایش، در نگاهش و در لحظه‌هایی که بدون اینکه چیزی بگوید، کنارمان می‌ایستاد. او با زندگی‌اش به ما آموخت که انسان باید شریف باشد، زحمت بکشد، خانواده‌اش را دوست داشته باشد و در سختی‌ها تسلیم نشود.

امروز اگرچه دیگر صدای او را نمی‌شنویم و حضورش را در کنار خود احساس نمی‌کنیم، اما راه و رسم زندگی‌اش همچنان با ماست. هر خاطره‌ای از او، بخشی از وجود ماست و هر قدمی که با صداقت و تلاش برمی‌داریم، ادامه راهی است که او برایمان ساخت.
پدر عزیزم، از تو به خاطر تمام سال‌هایی که برای ما زحمت کشیدی، برای صبرهایی که کردی، برای نگرانی‌هایی که پنهان نگه داشتی و برای عشقی که بی‌منت به خانواده دادی، سپاسگزارم. می‌دانم هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند زحماتت را جبران کند، اما همیشه در قلب ما زنده خواهی بود.

نبودنت برایمان سخت و باور کردنش دشوار است، اما به یاد داریم که انسان‌های بزرگ با رفتنشان تمام نمی‌شوند؛ آن‌ها در خاطرات، در رفتار و در زندگی فرزندانشان ادامه پیدا می‌کنند.

خداوند پدر عزیزم را رحمت کند، روحش شاد و یادش همیشه گرامی باد.